من یک فمنیستم و میخواهم کون بچه بشویم

15 ساله ام.با کلاسوری در دست به آموزشگاه میروم تا برای عبور از قیف آماده شوم.سر ظهر است و کوچه ها خلوت.چند تایی پسر علاف درست جلوی راهم نشسته اند.خودم را برای شنیدن رکیک ترین متلک ها آماده میکنم. تا به پسر ها میرسم، طبق معمول ضربان قلبم تندتر میشود. فحش هایی را که باید بدهم توی ذهنم مرور میکنم. همانطور که انتظار داشتم ، با نزدیکتر شدنم نیش ها باز میشود. یکی شان که به نظر می آید سردسته باشد میگوید: خانم دکتر بعد از این….. خانم مهندس، کلاس میری؟ میخوای دکتر شی؟ خب بشو. به جهنم.آخرش هم که باید کون بچه بشوری!

و پسرها از خنده ریسه میروند….

آنروز علامت سوال بزرگی در ذهنم شکل گرفت: مگر شستن کون بچه چه ایرادی دارد؟ مادرهای زیادی را دیده بودم که موقع شستن کون بچه شان، قربان صدقه اش هم میروند و این کار را نه از روی بی میلی انجام میدهند نه با دلخوری. از طرفی با خودم فکر میکردم این وسط شستن کهنه بچه چه ربطی به دکتر شدن من دارد. یعنی اگر کسی دکتر شد ، نباید کون بچه اش را بشوید؟ و اصلا گیریم که من دکتر هم شدم، چه ضرورتی دارد که آخرش (که نمیدانستم یعنی کی) کون بچه را شخصا بشویم.این به این معنی بود که من با داشتن صلاحیت کافی برای پزشک شدن، باید در خانه بشینم و …

من هیچ وقت دکتر نشدم.

 

19 ساله ام. بعد از ده دقیقه معطلی وارد دستشویی دانشکده میشوم.کارم را زود تمام میکنم. خیلی ها پشت در به صف ایستاده اند.میخواهم بیرون بیایم که چشمم به نوشته پشت در دستشویی میخورد: هر چه قدر میخوای درس بخون.آخرش که باید کس سفیدت رو بدی به مردا!

دارم به این فکر میکنم که نویسنده دختر بوده یا پسر، که صدایی مرا به خود می آورد: مگه دستشویی خونه تونه؟ بیا بیرون دیگه.

از دستشویی بیرون می آیم ؛ در حالی که مشکل دیگری یه مشکل شستن کون بچه اضافه شده. با خودم میگویم آیا درس خواندن با کس دادن منافاتی دارد؟ یا آنقدر چیز وحشتناکی است که میتواند تمام آرزوها و جاه طلبی های دوران جوانی یک دختر را یکسره از بین ببرد؟ انگار که پس از اتمام تحصیل( هر چقدر که دلت میخواهد!) عقوبتی سخت در انتظار تو است. سرنوشت همین حالا که خودت را برای ورود به اجتماع تا بن دندان مسلح آماده میکنی، به ریشت میخندد: تو باید کس بدهی!

سال ها از دوران نوجوانی ام میگذرد و من جواب پرسشهای دوران نوجوانی ام راگرفته ام.

اگر بچه دار شوم با رضایت کون بچه ام را خواهم شست. این را نه فقط وظیفه خودم ، که وظیفه کسی که فرزندم نیمی از ژن های او را داراست هم میدانم. شستن کهنه های بچه ، خواباندنش ، شیر دادنش … همه این کارها را کمک به موجود نیازمندی میدانم که برای برطرف کردن کوچکترین نیازش ، احتیاج به دیگری دارد.

مادری کردن را هم در کلفتی برای بچه هایم نمیدانم. میتوانم کهنه بچه را نشویم، ولی مادر خوبی باشم. میتوانم کارمند تمام وقت فلان اداره باشم و در عین حال مادر وظیفه شناسی هم باشم.

من یک زن مقدس نخواهم بود و قرمه سبزی پختنم هیچ باری از تقدس ندارد. غذا پختنم فقط غذا پختن است ؛ نه آنطور که روز زن ، خاله زنکان و عمو مردکان در تلوزیون آنرا برابر با “جهاد” میدانند و روز دیگر، مایه استهزا و تمسخرم میشود، چون از همکاران مردم موفق ترم.شاید در خانه بمانم . با این حال کار خانگی ام بی ارزش نیست. میتوانید با نزدیکترین شرکت خدماتی به منزلتان تماس بگیرید و ببینید که هزینه یک روز خانه داری و پرستاری از بچه ها به چه میزان است. در ضمن این اطمینان را به شما میدهم که بسیاری از مشاغل مردانه هم به مانند کار خانگی زنان نیاز به مهارت ندارد.

در مورد کس دادن هم تصمیمم را گرفته ام. اگر قرار است ما زنان کس” بدهیم” ، خوب پس میتوانیم هر زمان که خواستیم بدهیم.خوشبختانه آنقدر به قوانین آشنایی دارم که بدانم چطور و به چه کیفیت وارد رابطه با مردان شوم، تا به دلخواه خودم “کس بدهم” و مهمتر از آن من هم به اندازه طرف مقابل از این رابطه دوجانبه سود ببرم.

 

سالها از دوران نوجوانی ام گذشته ولی هنوز گاهی اوقات به یاد حرف آن پسر که می افتم که میگفت: آخرش….

و من هنوز نمیفهمم که این” آخرش” یعنی کی؟